"ปอกะลอ" 

 

 

 

 

โดนTAGมา2คนแล้ว  เลยสนองซะหน่อย

อันนี้TAGตอบนู๋ฝันน๊ะจ้ะ

(5ข้อเกี่ยวกับตนเองที่คนอื่นไม่เคยรู้)

 

หมายเหตุ:  คุณอาจจะเป็นคนที่โชคร้ายและโชคดีที่ได้อ่านมัน^^

 

ข้อ1  วัยเด็ก

ชื่อ:  เป็นที่รู้กันคือแม่ให้ชื่อเล่นฉันว่า “ปอนด์”ตัวฉันเองก็เคยนึกสงสัย จึงถามแม่ว่า ทำไมแม่ถึงตั้งชื่อนี้

แม่ยิ้มและตอบว่า “ก็นู๋ชอบกินขนมปังไง” ฉันเชื่อในคำตอบนั้นทันที เพราะในขณะนั้นแก้ม 2 ข้างของฉัน

กำลังเคี้ยวขนมปังตุ้ยๆๆ   หลายปีผ่านไป  ฉันค้นพบว่า แม่โกหก-*-

(แม่ตั้งชื่อนี้ให้ตั้งแต่นู๋ยังเคียวกล้วยบดไม่เป็นเลย แร้วจะเอากำลัง เอาฟันซี่ไหนมาเคี้ยวขนมปังล่ะ-*-)

 

โรงพยาบาล:  ตอนเด็กฉันมักจะไปไหนมาไหนกับย่าเสมอ และทุกครั้งที่นั่งรถผ่านโรงพยาบาลวชิรพยาบาล

ย่าก็จะชี้บอกว่านี่คือโรงพยาบาลที่ฉันเกิด  ทุกครั้งย่าก็จะพูดซ้ำแบบนี้เสมอ แต่ฉันกลับไม่รู้สึกเบื่อที่จะฟัง

หลังจากที่ฉันเริ่มโตมาอีกจิ๊ดก็เริ่มไปไหนมาไหนกับปู่แทน  เมื่อผ่านสถานที่เดิม ฉันก็จะปฎิบัติเหมือนย่าคือ

ชี้บอกปู่ว่านี่คือโรงพยาบาลที่ฉันเกิด  ครั้งสุดท้ายที่จำได้  ปู่บอกกับฉันว่า “ยกมือไหว้ซะสิ”

คุณรู้มั๊ย ว่าเด็กหญิงณัฐพร  ยกมือไหว้โรงพยาบาลทุกครั้งที่นั่งรถผ่าน  - -"

เริ่มโตมาหน่อย ได้ยินคำพูดคุ้นๆหู  เวลาที่ฉันเห็นอะไรแปลกๆ(ที่เพื่อนเห็นว่ามันไม่ได้แปลกตรงไหน)

เพื่อนๆก็จะพูดเหมือนๆกันว่า  "ก็ไหว้ซะสิ"

อืม..........ถัดมาสัก2ปีจากนั้น ฉันถึงคิดได้เองว่า  ฉันควรเลิกยกมือไหว้โรงพยาบาลสักที~

 

ร้องไห้:  ตอนเด็กๆฉันจำได้ว่าฉันมักจะขี้แย เวลาที่แม่จะทิ้งฉันไว้กับย่า  ฉันจะร้องไห้ไม่หยุด  เรียกแม่ให้กลับมา

แต่หลายครั้ง  ที่เสียงเพรียกหา เป็นเพียงสายลมพัดผ่าน.......เพราะแม่ไม่เคยได้ยิน..........

ทุกครั้งฉันได้แต่มองหลังแม่ ที่เดินไกลฉันออกไป.......

(เศร้าเกิน)

 

ตัวเล็ก: ตอนเด็ก มักจะมีคนทักว่าทำไมไม่เหมือนแม่  ตัวเล็กนิดเดียว  ไม่เหมือนแม่เลย  คุณรู้มั๊ยว่าฉันทำยังไง  คิดแบบเด็กๆ  คือทำอะไรให้ตัวเองตัวโตๆ

กินๆๆๆๆๆ   กินทุกอย่าง  กินมากๆๆๆ   จนตัวอ้วนกลม  ด้วยเหตุผลว่าฉันอยากเหมือนแม่  เพราะฉันเป็นลูกของแม่ 

(แม่ฉันไม่ได้อ้วนนะ แต่รูปร่างจะดูสูงใหญ่--ผิดกับฉันสิ้นเชิง)

สรุปแล้ว  ฉันก็แก้ปัญหาที่ถกเถียงกับแม่  ว่าไม่ได้ถูกเก็บมาจากถังขยะได้แล้ว - -" 

 

ป่วย:  คุณหลายคนอาจมองว่าเป็นสาวบึกบึนถึนถึก(หรือเปล่า)  แต่รู้มั๊ยว่า ตอนเด็กๆ ฉันขี้โรคมากๆ  เข้าออกโรงพยาบาลอย่างกะเข้าไปซื้อแป๊บซี่ในเซเว่น  ประวัติการป่วย มี โรคหอบ  โรคภูมิแพ้  ปอดบวม  ฯลฯ   อาการที่เป็นบ่อย  และเป็นอยู่หลายปี  คือมักจะหายใจไม่ทัน  เหนื่อยง่าย  ต้องคอยพกยาพ่นตลับขาวๆเสมอ                      มีคลินิคประจำด้วยนะ  “เกริกยศคลินิค”  ชื่อนี้อาจจะคุ้นๆ เพราะเจ้าของคลินิคนี้ปัจจุบันได้กลายเป็น ผอ.โรงพยาบาลชลประทานไปแล้ว~  ฉันป่วยบ่อยจนถึงขั้นสนิทกับคุณหมอ  เดือนนึงฉันจะได้วิตามินซีจากคุณหมอนับรวมๆคงเป็นขวดทีเดียว

 

ของสะสม:  เด็กหญิงรุ่นๆเดียวกันมักจะมีของสะสมเป็นตุ๊กตา  แต่ขอโทษ  เด็กหญิงณัฐพร เล่นรถค่ะ  อ้ายที่เป็นโมเดลรถคันเล็กๆ  ไม่ก็รถที่ไขลานวิ่งนั่นน่ะ ชอบนัก  ส่วนตุ๊กตาน่ะเหรอ  มีนะ  แม่ชอบซื้อให้  แต่ไม่ได้เล่นนะ  เอาไว้ข้างๆตัวเวลานอน(เหมือนมีเพื่อนนอน)นั่นแหละ  ตอนเด็กๆ เป็นเด็กว่าง่าย  ไม่ค่อยอยากได้นู่นนี่ ไม่โวยวาย  แต่จะชอบจุกจิกถามนู่นถามนี่ซะมากกว่า

 

ข้อ2  ของใช้ประจำวัน

--สบู่:  สบู่เหลวลักซ์สีชมพูกะสีฟ้า

--ยาสระผม+ครีมนวด:  แพนทีนสูตรผมหนานุ่ม

--ยาสีฟัน:  ใช้ของSALT

--แปรงสีฟัน:  Oral-B

--น้ำยาบ้วนปาก: ลีสเตอร์ลีน สีฟ้า

--โฟมล้างหน้า: มิเรล คิวคัมเบอร์  โฟม

-- แป้ง  ทาหน้า:  จอห์นสัน  วิ้งๆ  กระป๋องสีเหลืองๆง่ะ

           ทาตัว:   แป้งเย็นโพรเทค สีฟ้า(ทาก่อนนอน)

--เครื่องสำอาง 

                    มาสคาร่า เมลเบอรีน(กำลังจะเปลี่ยนเป็นลอริอัล)

                     ลิปกลอสลอริอัลสีชมพูอมส้มจิ๊ดๆ  ลิปสติก ใช้ของอิททู

                     บรัชออน 4U2  กะ  ลอริอัล

                     อายซ์ ลายเนอร์  Fasio

                    ครีมรองพื้น  Revlon

                    ครีมกันแดด   ของหมอมวลชน SPF15

                     น้ำหอม  ELFE’ Cool  Romance (ย่าเอามา เรยใช้ซะ)

                     ครีมบำรุง  Bella  Nina 

                    โลชั่น  จำยี่ห้อไม่ได้  ย่าซื้อให้ ไวท์เทนนิ่งๆ ไรสักอย่าง(ใช้มาหลายปีละ ไม่เห็นจะขาวขึ้นเลย)

 

ข้อ2  นิสัยลับๆ

--พกของมากมายเต็มกระเป๋า  เพราะกลัวว่า  ตัวเองจะลืมหยิบของจำเป็น  ก็เลยหยิบๆมาหมดเลย- - สรุปก็คือ "หนัก"

--ชอบยิ้มเวลาส่องกระจก  (เชคว่ามีขี้ฟันติดหรือเปล่า)

--ทาโลชั่นตอนเช้ามากกว่าก่อนนอน

--สะอาดในทุกที่ ยกเว้นห้องนอน กับบริเวณพื้นที่ส่วนตัว-*-

--ชอบใช้กระดาษทิชชู่มากกว่าผ้าเช็ดหน้า เพราะรู้สึกว่าผ้าเช็ดหน้าต้องใช้ซ้ำ แต่กระดาษทิชชู่ใช้แล้วทิ้งเลย

   แลจะสะอาดกว่า(มั้ง)

--ชอบเก็บของแยกประเภทกัน  ต่างหูกล่องนึง  กำไลกล่องนึง  สร้อยกล่องนึง  เข็มขัดกล่องนึง  อะไรมาณนี้

   แต่หลังๆไม่  ค่อยได้ใส่เครื่องประดับ เลยเอาไปเก็บรวมกันไว้กล่องเดียวเลย-*-

--จามบ่อยและถี่ ในครั้งเดียว  (งงล่ะสิ  ต้องลองมาฟัง)

--นอนละเมอบ่น  เหมือนกระซิบคุย ประมาณนั้น- -

 

ข้อ4  ความเป็นคนอีกด้าน

มีอดีตที่ฝังใจ  จนทำให้กลายเป็นคนเย็นชา

เคยไว้ใจคนรอบข้าง  จนตัวเองต้องเจ็บ

สุดท้าย ตัดสินใจเลิอกที่จะอยู่คนเดียว  อยู่กับครอบครัว  บางครั้งก็รู้สึกว่าเพื่อนมากมาย ก็ไม่ทำให้เรามีความสุข

ด้วยเหตุผลนาๆ  ที่มันเกิดขึ้น จนทำให้ตัวเอง ปฎิเสธคนรอบตัวไปโดยปริยาย

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่ยอมคบใคร  แต่หมายถึงการเลือกคบเป็นพิเศษ

มองคนด้านดี และเผื่อด้านลบ  ป้องกันความเสียใจในภายหน้าไว้ก่อน

อาจเหมือนคนเย็นชาในบางครั้ง  แต่อาจจะเป็นการดี ที่จะทำให้ตัวเองปลอดภัย

ยามเศร้าโศก  สีหน้ายังนิ่งเฉย ซ่อนไว้แต่แววตาที่เงียบเหงา ปานน้ำตาจะไหล

มักจะไม่พูดกับใครมาก  เมื่อถึงเวลาก้จะระบายออกราวกับคนบ้าคลั่ง

คราวโกรธคนที่ทำไม่ดีด้วย  มักใช้น้ำเสียงเรียบเป็นปกติ  แต่คำพูดจะเยือกเย็นชวนหนาวกันไปข้าง

ไม่มีคำด่าสบถ แต่จะเปลี่ยนเป็นคำพูดทิ่มแทงให้บาดใจเสียมากกว่า

ไม่ใช่คนอารมณ์ร้อน  แต่มักจะหงุดหงิดกับเรื่องเล็กน้อยไม่เป็นเรื่อง

ไม่โมโหโวยวาย  แต่จะร้องไห้แทน

 

ข้อ5  ด้านมืดที่ไม่มีใครเคยรู้

ฉันไม่ใช่คนร่าเริง 

ฉันไม่ชอบคุยพร่ำเพรื่อ

ฉันไม่ชอบเสียงดัง

ฉันไม่ชอบเสียงร้องโวยวายของเด็ก

ฉันไม่ชอบคนเมาที่พูดจาไม่รู้เรื่อง แล้วพาลพาโล

ฉันไม่ชอบความมืด

ฉันไม่ชอบอยู่คนเดียว

ฉันไม่ชอบเสียงเล็ดลอดในความมืด

ฉันไม่ชอบถูกทอดทิ้ง

   

ความจริงอีกหลายอย่าง ฉันคงพูดได้ไม่หมด  แท้จริงแล้ว ตัวตนที่คุณเห็น  อาจจะเป็นแค่สิ่งหลอกลวงที่ฉันสร้างขึ้นมา

 

ไม่นานคุณอาจจะพบว่าความน่ากลัวคือตัวฉันเอง!!!

 

 

 

เอาล่ะ ตามกติกา เค้าให้TAGต่อไปอีก5คน

โดนกันตามๆกัน อ่ะ ดูชื่อกันปาย...ย

1.คุณโฟล์คที่รัก (โดนกาหัวคนแรกเรย)

2.ปุ้ยเพื่อนรัก  แบ่งเวลาสักนิดนะจุ๊ฟฟๆ

3.คุณน่าน เจ้าของสเปชสุดโปรดของนู๋(ไม่ค่อยได้แวะไปอีกแร้ว อิอิ เด๋วว่างจะไปเซ็นสมุดเยี่ยมน๊ะจ้ะ)

4.ให้อ๊อฟเพื่อนโฟล์คละกันนะ  ท่าทางจะว่างๆเขียน เอิ๊กๆ(ยัดเยียดๆ)

5.ให้ใครดีน๊อ คนสุดท้าย  อ่า....นู๋ปอ รับไปดีมั๊ยจ้ะ  ได้ถือโอกาสอัพสเปชซะที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

5มีนาวันเกิดปอนด์

จำได้เพราะในบัตรประชาชน

ที่มีรูปถ่ายหน้าเห่ยๆๆ

ของปอนด์อยู่

บอกว่าเป็นวันนี้

สุขสันต์วันเกิดนะ

 

 

 

หัดมาอัพเองบ้างเถอะ- -*

 

รัก รัก รัก เวอร์

 

 

 

 

 

จะรีบแก่แซงหน้าไปไหน

 

 

 

เสียงคลื่นน้ำกระทบฝั่งเป็นครั้งที่เท่าไหร่….ฉันไม่ทันนับ

เพียงเพราะสัมผัสไออุ่นจากแผ่นหลังที่พิงอยู่ นั้นช่างอบอุ่นจนลืมทุกสิ่ง…..

 

สุดลูกตาบนฟ้าไกล ดวงอาทิตย์ใกล้จะลับ

ฉันคิดไปเองหรือเปล่าว่าบนฟ้านั้น ไม่ได้มีแค่สีส้ม

 

“เรา” ไม่ได้สนทนากันเหมือนตลอดทางที่เดินผ่าน

แต่ฉันกลับมีความสุขเหนือเวลาใด

 

“วันนี้ฝนจะตกหรือเปล่านะ”..............เธอเริ่มบทสนทนาแรกขึ้น

ฉันแหงนมองท้องฟ้าอีกครั้ง................(ถ้าวันนี้ฝนตกก็ดีน่ะสิ)

.............................

 

เสียงน้ำกระทบฝั่งอีกครั้ง

“ว๋ายยยยยยยยยยย...........ย~”

“5555  เปียกอ่ะดิ่”

ฉันทำหน้างอนๆ  ลุกขึ้นดึงชายเสื้อบิด

เธอส่ายหน้าเบาๆ

“กลับรึยังล่ะ  หรือจะรอจนน้ำขึ้นกว่านี้ ไม่มีที่ให้นั่งแล้วนะ”

ฉันชะโงกหน้าไปเหนือน้ำที่กระทบฝั่งแรงขึ้นกว่าเดิม

เธอยิ้ม เมื่อเห็นฉันทำหน้าหงอยๆ

 “วันหลังค่อยมาใหม่ก็ได้”

.............................

เราสองคนเดินออกมาจากที่ตรงนั้นเงียบๆ

.............................

 

“เธอกลับยังไง” 

“แล้ว นายกลับยังไงล่ะ”

“ก็เดี๋ยวเราไปขึ้นเรือที่ท่าเดิมน่ะ”

“งั้น......เรา กลับด้วยสิ”

“ถึงบ้านเหรอ?”

“ถึงสิ   เดี๋ยวเราก็ข้ามสะพานมาต่อรถอีกทีไง”

“อืม งั้นก็ได้”

............................

 

เรือแล่นผ่านแสงไฟจากบ้าน ร้านอาหาร ริม 2 ฝั่งแม่น้ำ

สายลมพัดหน้าฉันจนชา  เส้นผมที่กำลังยาวของเธอลงมาปรกใบหน้า........

หลายนาทีที่สายตาฉันยังจ้องมอง  ก่อนเธอจะหันมา    

“ง่วงแล้วล่ะสิ   นี่ถ้ากลับรถเมล์แต่แรกก็ถึงบ้านแล้วมั้งป่านนี้”

“ก็เราชอบ...บรรยากาศแบบนี้น่ะสิ”

 

ยิ้ม...............................

 

..................................

“แร้วเอาไงต่อ  ไปทางไหนล่ะ”  เธอถามเมื่อเห็นฉันยืนเงอะงะอยู่ริมท่า

“แห่ะๆ.........ต้องขึ้นสะพานนี้ไปล่ะมั้ง”

“เดินไปได้เหรอ  ไกลนะ”

“ได้สิ  มีทางให้ไป  ยังไงก็ต้องถึง” 

“ไม่ต้องห่วงน่า  บอกว่าไปได้ก็ต้องได้สิ  ไปละ  เจอกันพรุ่งนี้นะ บ๊ายบาย”

เธอยืนงงๆ   ไม่พูดอะไร……………….

 

………………………………

บนสะพานแห่งนี้  ยาวไกลกว่าที่เห็นตอนแรกเยอะ 

เมื่อไหร่จะถึงฝั่งโน้นสักทีนะ...................

 

เส้นทางที่เดินผ่าน ผู้คนไม่รู้จักหน้า.......ความน่ากลัว

 

“รอมั่งสิ”

“อ้าว........เดินมาทำไมน่ะ”

“ก็นี่มันมืดแล้ว  เป็นผู้หญิงคนเดียว จะปล่อยให้เดินไปได้ไงล่ะ  เดี๋ยวไปส่ง”

 

ยิ้ม.......................

 

กลายเป็นตอนนี้ที่ฉันภาวนาให้สะพานสายนี้ทอดยาวไปไกลแสนไกล........

 

…………………..

รถแล่นผ่านไปคันแล้วคันเล่า

 “ไปสายไหน  เดี๋ยวดูให้  ยืนทื่อแบบนี้เมื่อไหร่จะได้กลับล่ะ”

“แห่ะๆ” 

 

“เขยิบมานี่สิ”

“หืม ทำไมเหรอ”

ฉันเชื่อฟัง    เขยิบมาใกล้เธอ แทบจะชิดลำตัว  เธอถอยมายืนด้านหลัง   ไม่มีคำตอบใดๆ

อีกครู่นึงที่ฉันหันไปสังเกตเห็น  ชายแต่งตัวมอมแมม  ผมเพร้าหลุดลุ่ย  ท่าทางไม่ปรกติเดินถือขวดน้ำ 

ปากบ่นงึมงำๆ  กำลังเดินมาใกล้   (อืม....อย่างนี้นี่เอง ...................... (ยิ้ม)..................................)

 

“อ้าว  นั่นรถที่เธอจะไปนี่”

“ไม่เป็นไรหรอก  เดี๋ยวอีกคันก็มา” 

 

อีกหลายนาทีต่อมาที่ฉันยังยืนอยู่ใกล้ๆเธอเหมือนเดิม.............

 

“รถมาแล้ว”   มือไม้เธอโบกใบ้ให้รถเมล์สายนั้นจอด  “กลับบ้านดีๆล่ะ ถึงบ้านแล้วโทรบอกด้วยนะ”

“อืม......ขอบใจนะ”

 

เสี้ยวนาทีนั้นที่ฉันอยากจะให้รถเมล์สายนั้นหายไป.................

 

ฉันมองเธอครั้งสุดท้าย ก่อนรถจะแล่นพาฉันไปจากสะพาน  สายน้ำที่มองเห็นในตอนแรกนั้นไปไกล.........ไกลขึ้นทุกที.........

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

    คิดถึงเพื่อนๆด้วย  กลับมาไวๆ --- สวัสดีปีมู๋นะจ้ะทุกคน  อู๊ด...ด~

 

 

 

__________- X-__________

__________iOoi__________

_________ioOooi_________

________ioOOOoi________

_______ioOOoOOoi_______

______ioOOOoOOOoi_____

_____ioOOOooOOOOoi___

____ioOOOOOOOOOOoi___

___ioOOOOOOoOOOOOoi__

__ioOOOOOOOOOOOOOoi_

________IIIIIIIIII________

____ mERRY cHRISTmAS___

 

 

-------------------------------------

 

 

★

★

★° ° Merry X'mas

 

 

~แต่ก็ไม่ลืม  ที่จะร่วมแสดงความรำลึกถึงเหตุการณ์สึนามิด้วยค่ะ~

( วันนี้ก็เป็นวันครบรอบ2ปีของเหตุการณ์สึนามิ )

ฤกษ์งามยามเหมาะจะมาปลุกบล็อคที่หลับใหลอย่างยาวนาน~

 

**************************************

 

เสียงแส้ซ้องจากประชาคมโลกกล่าวประณามไม่เว้นม๋า

 

"เมิงเปงรายเนี่ย...กลับมาได้แล้ว...เรียนก็ไม่มาเรียน  งานก็ไม่ส่ง  เมิงมัวทำเอี้...ยราย~"

 

(- -"แหม๋ๆ ก็แค่เผลอเรอทำเรื่อยเฉื่อยไปนิดหน่อย ทำเป็นบ่น งุงิๆ)

 

ก็พยายามน๊า  จุดไฟให้ตัวเอง  แต่เหมือนมีมารคอยยืนเป่าลมฟู่ๆให้ไฟมอดซะหมด

วันนี้ก็ยังเหมือนเมื่อวาน  เมื่อวานซืน  เมื่อก่อนวานซืน และก็วันก่อนๆๆๆๆของวานซืนๆๆๆๆ-*-

ยังขี้เกียจไม่เปลี่ยนแปลง

 

วันนี้แอบมีประกายไฟเล็กๆ ในตัว

เลยมานั่งหน้าคอมแต่เช้า  เซิร์สข้อมูลเตรียมทำงานซะหน่อย

แล้วก็ได้แค่นั้น  เพราะมันก็ไม่คืบหน้าขึ้นเท่าไหร่

แต่ก็เอาวะ   ดีกว่าไม่ทำอะไรเรย^^

 

 

ก็ไม่มาอัพซะทีก็เลยแอบมาเล่นแทนซะ หุหุ

 

 

 

ไม่เคยจะรู้ ว่าโลกใบนี้



จะมีอีกคนที่ดีและเหมือนกัน แทบทุกอย่าง

    

 
และยิ่งไปกว่านั้น คือเธอคนนั้น



เรามาพบกัน เช่นไรยังไม่รู้ ไม่เคยเข้าใจ



* ฉันไม่เคยคิด เพราะรู้สึกดี



ทุกวินาทีก็มีแต่สองเรา ไม่เหินห่าง

                               

แต่ฉันเริ่มจะคิด เพราะฉันเพิ่งเห็น



ที่เราคบกัน จะเรียกว่าอะไร ก็ไม่รู้ 

      

เพราะคล้ายกัน จนทำให้ตัวฉัน ใส่ใจ

        

เพราะเหมือนกัน เลยคิดว่าเป็นเพื่อนกันดี 

               

** (ก็)เพราะรักเธอ จึงทำให้ตัวฉันหวั่นไหว



ไม่รู้ว่าเธอจะรู้สึกบ้างมั้ย

              

*** (ฉันอยากจะ) ขอคำตอบหน่อย ช่วยฉันบอก



ไม่เป็นไร หากฉันคนเดียวที่รู้สึก ฉันคนเดียวที่ฟุ้งซ่าน

       

แค่เพียงอยากให้เราสอง อยู่ใกล้ชิดกันก็พอ

      

ไม่ได้เรียกร้อง และขอ(เธอ)ให้มากมาย

 

ขอคำตอบหน่อย ช่วยฉันบอก

ไม่เป็นไร แต่ขอให้เธอได้มั่นใจ ขอให้เธอได้รู้สึก



ว่าทุกอย่างที่ตัวฉัน ทำและถามเธอเรื่อยมา



คือ ชายคนนี้นั้นจะคบเธอ(รักเธอ)



เหมือนเดิม ตลอดไป...



(*,**,***)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เพลงของ FLURE  เพราะดี  ชื่อเพลง   อะไร

 

 

http://www.doo-dd.com/music/play.php?id=3519  เอาไว้ฟัง   นั้นแน่อยากโหลดไปฟังอะจิ

 

 

 

http://www.doo-dd.com/music/wma1/full/flure_poplife/doo-dd_com_flure_poplife_01.wma  อันนี้ไว้โหลด

 

 

รักษาสุขภาพบ้างน๊ะงิ   ไปแร่ะ

 

เป็นห่วง

 

 

c 1  (บ่น)

อยู่ๆก็นึกอยากจะทำสเปชใหม่

ลองมาเปลี่ยนๆสีดู

ก๊อบโค้ดสีมาใส่....แต่...พอเซฟแร้ว  ไง๋สีที่มันออกมามันไม่ตรงกะโค้ดสีที่เราเลือกเรยล่ะ

จะโทถามโฟล์กก็ยังไงๆอยู่-*- เด๋วจะหาว่าเราจุ้นจ้านเกินไปรึเป่า

เมื่อวานก็โทไปตั้ง2รอบ- -จะรำคานเราเป่าก็ม่ายรู้-..-

นั่งมั่วๆกับสเปชอยู่พักใหญ่

สุดท้ายก็ลงเอยด้วยการตั้งค่ามาตรฐานเดิม-*-เลือกแบกกราวสำเร็จรูป- -เย้  เก่งเชียว!!

ได้แค่เนี๊ยเหร่ะ-*-  อยากจะยัดรูปลงเป็นแบกกราว แต่...ทำไงอ่า...ทำไม่เป็นสักอย่าง

เซงจิง.....

เนี่ยอ่ะน๊า....เด็กคอมพิวเตอร์อาร์ต- -ทำสเปชยังมึนเร๊ย เง้อ

 

c 2 (ก็ยังบ่นอยู่)

ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกกลับมาเหงาๆอีกแร้ว

พออยู่คนเดียวก็มักจะฟุ้งซ่านไปเรื่อย

เมื่อวานก็ไม่อยากจะทำอะไร นอนพลิกซ้ายพลิกขวา  หันไปทางไหนก็เจอแต่ห้องเปล่า

จะโทหาเพื่อน  ก็ดันนึกขึ้นได้ว่าเพื่อนไปศูนย์สิริกิต  T--T 

ไม่รู้จะเหงาปายหนาย

กลับมานั่งหน้าคอม  ก็เจอคนคุยไม่ดี  พาลเสียอารมณ์ไปใหญ่  โอ้ววว....

แอบหงุดหงิด  เรยมานั่งไล่ลีสรายชื่อ  บล็อกเรียงตัว

ใครที่มันออนแต่ไม่พูดไม่จากัน เป็นปีเป็นชาติ  ก็จัดการเขี่ยลงรีไซเคิลบินซะ(แอบโหด)

 

c 3 (ก็บ่นเหมือนเดิม)

เฮ้อ...ยังไม่รู้เลยวันนี้จะทำอะไรดี  อัพบล็อคเสร็จ....นอน?....ดูทีวี?....นั่งเฉยๆ?

คิดอะไรไม่ออก   ไม่รู้ว่าตัวเองจะซึมแบบนี้ไปถึงไหน~

 

 

 

 

 

 

 

ความรู้สึกตอนนี้มันบรรยายเป็นคำพูดไม่ได้เลย

ไม่รู้แม้กระทั่งว่าทำไม จะต้องเศร้ามากมายขนาดนี้

ฉันสูญเสียหลายๆอย่างไปภายในวันเดียว

 

อยากจะพูดคำว่าขอโทษสักล้านรอบกับสิ่งที่เกิดขึ้น

ฉันทำผิดพลาดไปทุกอย่าง  รังแกคนรอบข้าง  และคนที่รักฉัน

 

ฉันไม่มีหน้าจะไปพบใครได้เลย

 

ฉันเสียใจ

ที่ฉันทำทุกอย่างให้พังทลายด้วยตัวฉันเอง

 

 

 

 

 

บอกไม่ถูกจริงๆว่าอยู่ในอารมณ์ไหน

จะท้อ  จะเสียใจ  จะผิดหวัง  จะน้อยใจ  จะเป็นอะไรกัน

หรือทั้งหมดรวมกัน...เฮ้อ  บอกไม่ถูกเลย

 

หนักใจกับเรื่องเรียนจัง

สงสัยคงจะต้องได้ด๊อก2ตัวซะแล้ว

 

โทดใครก็ไม่ได้

อยากจะร้องไห้

แต่ก็คงจะดูไม่น่าสงสาร   

(ก็ทำตัวเองนี่นา)

 

ท้อจัง

จำทำยังไงดี  อึดอัดจังเลย

 

ลับหลังจะมีใครพูดถึงเรายังไงกันบ้าง

ไม่อยากรู้ดีกว่า

จะไปว่าใครเค้าได้

ทำตัวเองล้วนๆเลย

รู้อยู่แล้ว  ว่าขืนเป็นแบบนี้อยู่

สักวัน เราเองก็จะไม่เหลือใคร

 

แล้วจะบ่นไปทำไม 

ยังไงตอนนี้  ก็ใช่ว่าเรามีใครๆมากมายก็เปล่า

เราก็ต้องพึ่งตัวเองมาแต่ไหนแต่ไร

 

ไม่น่าไปหวังอะไรเลย

พอมันไม่เป็นไปตามที่คิด มันก็เลยไม่แฮปปี้แบบนี้

 

 

เหมือนกับร่างกายมันอ่อนแรงเหลือเกิน

ทำอะไรไม่ได้อย่างที่คิดสักอย่าง

 

อึดอัดใจสุดๆ 

แต่ก็ไม่รู้จะเล่าให้ใครฟังทำไม

ยังไง  มันก็ไม่น่าสงสารหรอก

แทบบ้า  อยากจะร้องไห้

เกลียดตัวเองตอนนี้ที่สุดเลย

อีบร้า  เกิดมาทำไมวะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

date: 9/10/06

 

status:  เป็นหวัด  ฟึดฟัดๆหายใจม่ะออก  (= w =)  ปวดหัว ตัวร้อน  มีไข้

            สภาพจิตใจ:คงที่   สภาพร่างกาย:ไม่ค่อยจะดี   ประสิทธิภาพการทำงาน:เชื่องช้าลง

 

 

เช้ามืด  -  อากาศเย็นลง  ผ้าห่มก็เหมือนจะไม่ช่วยกันหนาว 

เช้า     -   แสงแดดอ่อนๆ  ลมพัดเบาๆ

สาย     -  อาหารเซิร์ฟยามเช้า  -*-ยอดคะน้าผัดหมูกรอบ

เที่ยงวัน -  ออกไปหอเด๊ก- -"

บ่าย     -  ไปช่วยหมูอ้วนเปิดร้านใหม่

เย็น     -   ว่าด้วยเรื่องการ์ตูน(ต่อ)

ค่ำ      -   อยู่กับคอมเน่าๆกับเอมเอสเอนออนไลน์

ดึก      -   โทรศัพท์

เที่ยงคืน-   นอน

 

 

เป็นการอัพบล็อคที่ทุเรศจริงๆ- -"