*｡O○ ☆ปังปอนด์☆...'s profile☆♀POUND♀☆PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
January 13 ย้อนรอย(วัยเด็ก)คุณเคยมีความฝันตอนยังเป็นเด็กมั๊ย......?
^^ " มีสิ "
ตอนเด็กๆเคยฝันอยากเป็นคุณหมอ
พอมีคนถามว่า ทำไมถึงอยากเป็นหมอล่ะ
ฉันก็รีบตอบแบบไม่คิดเลย "ก็เป็นคุณหมอ รวยดีค่ะ ได้รักษาคนป่วยด้วย"
(ประเด็นหลักน่าจะเป็นเรื่องเงินนะนั่น)
(ไม่น่าเชื่อว่าเรื่องเงินๆทองๆจะอยู่ในหัวตั้งแต่เด็กๆ)
นึกถึงวัยเด็ก จำได้ว่า
เคยมีเพื่อนผู้ชายตัวเล็กๆอยู่คนนึง (แต่จำชื่อไม่ได้)
ตอนนั้น ฉันถามเพื่อนชายตัวเล็กๆคนนั้นว่า "โตขึ้นอยากเป็นอะไรเหรอ"
เด็กชายตัวเล็กตอบฉะฉานมั่นใจว่า "อยากเป็นพนักงานดับเพลิง"
(ช่างเป็นคำตอบที่ฟังแล้วรู้สึกว่า นั่นคือความฝันของเด็กๆงั้นเหรอ)
"แล้ว มีอะไรอย่างอื่นอีกป่ะ อยากเป็นอะไรอีก"
"อยากเป็นกระเป๋ารถเมล์" พูดไปพลางก็หยิบกล่องดินสอมาขยับ "กั๊บๆๆ เก็บค่าโดยสารด้วยคร๊าบบบบ...ชิดในด้วยเพ่~"
- -" คนเรานี่ก็ฝันอะไรกันแปลกดีเน๊าะ เล่นเอาพูดไม่ออกเลย ในใจก็คิดว่า
งั้นแกก็ลาออกไปเป็นเรยก็ได้นะ ทำตามฝันก่อนชาวบ้านเค้าซะเลย
ทุกวันนี้ ก็ยังคิดถึงตาเจ้าของคำตอบนั้นอยู่
ป่านนี้ แกจะได้เป็นอย่างที่แกฝันแล้วรึเปล่าเน๊าะ
รู้สึกว่าความทรงจำตอนเด็กจะจำเรื่องราวเกี่ยวกับเด็กชายคนนี้ได้หลายเรื่องทีเดียว
เสียงร้อง โอยๆ ในตอนบ่ายวันนึง
"เจ็บ.......บ"
"เป็นไรอ่ะ?"
"เจ็บ...บ...ไข่"
(- .. -)
ไม่รู้ไปเดินทะเล่อทะล่าอิท่าไหน ให้น้องชายสุดที่รักมากระแทกขอบโต๊ะเรียนซะได้
จะสงสาร หรือจะสมน้ำหน้าดีก็ไม่รู้
นึกแล้วก็ขำดี ฮิๆ
แต่ตอนนี้นะ ถ้ามีคนมาตั้งคำถามกับฉันว่า "อยากกลับไปเป็นเด็กไม๊?"
ฉันคงจะปฎิเสธ
เพราะวัยเด็กของฉันมันคงจะไม่ได้เต็มไปด้วยความสุขเหมือนกับใครเค้าหรอก
ซึ่งก็ไม่ต่างกับวันนี้ ที่ฉันยังมีทั้งความทรงจำที่ดีและไม่ดี คละเคล้าเพิ่มรสชาติชีวิตอยู่เช่นกัน
แต่ก็เอาเถอะ~
มีความสุขกับสิ่งที่เป็น พอใจกับสิ่งที่มี
อดีต ไม่สามารถกลับไปแก้ไข อนาคตอีกไม่ไกล จะเป็นอย่างไร นั่นแหร่ะ สำคัญยิ่งกว่า January 07 (...)อยากจะหนีไปไกล.....ไกล.......แค่ไหนก็ได้
ที่พอจะทำให้ฉันลืมความเกลียดชังต่อตัวเองทั้งหมด
เอาความเศร้าโศกไปจากฉัน
............
...................
จะมีสักที่ไหม ให้ฉันได้รู้สึกปลอดภัยจากเรื่องร้ายๆทั้งหมด
อย่าให้ฉันวนเวียนอยู่กับเรื่องเดิมๆซ้ำไปซ้ำมา
ไม่อยากเสียใจอีกแล้ว
...................
.............
January 03 - -"อย่าอ่านเลยหงุดหงิดมากมายแต่เช้า
หันไปทางไหนก็ไม่รู้จะพูดให้ใครฟัง
จะทำงานก็ทำไม่ได้ จะระเบิดอารมณ์ออกมาก็ไม่ได้ จะทำเป็นอารมณ์ดีก็ไม่ได้อีก
รู้สึกหงุดหงิดไปหมด
ไม่รู้ทำไมไม่รู้จักทำให้มันชินสักที เรื่องแบบนี้ใครๆก็ต้องเคยเจอกันทั้งนั้น
ใครไม่ได้มาเป็นเรา ก็ไม่รู้ ว่ามันน้อยกว่า หรือมากกว่าที่เคยเจอกับตัว
จะไม่ใช้ถ้อยคำเพื่อความสวยงามใดๆในหัวข้อนี้
เพราะต่อไปนี้จะเป็นการระเบิดอารมณ์(เอาตั้งแต่เช้าเนี่ยแหร่ะ)
อะไรกันนักกันหนา
ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องพูด ก็จะต้องพูด ยกขึ้นมาเป้นหัวข้อใหญ่
พอเจอเราเถียงเข้าไป เริ่มรู้ตัวว่าไม่ชนะ เอาละ ดึงประเด็นใหม่ขึ้นมา(ซึ่งมันไม่ได้เกี่ยวกับหัวข้อเดิมเลย)
เออ...คิดไปได้
อ่ะ ไม่ว่า จะพูดอะไร อ่ะ พูดไป ไม่แค่นั้น เอาภาระของตัวเองมาอ้าง (หักไปจากประเด็นเดิมไกลมาก-*-)
บางทีถ้าเราอยู่ในสภาพอารมณ์ที่ดี ก็แล้วไป แต่บางที อย่างเมื่อเช้า นอนดึกมา งานก็ยังต้องไปทำต่อ
กะลังร่าเริงๆอยุ่ อ่ะ เอาเรื่องไม่เป็นเรื่องมาชวนทะเลาะซะงั้น
เอาตัวเองถูกตลอด จะให้เรายอมตลอด อ่ะ ไม่ว่า เอาเถอะ ตามใจไป
แต่ บางครั้งอีกเหมือนกัน ที่สภาพจิตใจเราไม่ค่อยดีอยู่แล้ว
มายัดเรื่องวนู้นเรื่องนี้ให้ จะให้เราผิดอยู่เรื่อย เอ๊ะ นี่มันก็ชักจะเกินไปแล้ว
ไม่ไหวนะ ความอดทนก็มีลิมิตเหมือนกัน ไม่เคยฟังอะไร
จะเชื่อในความคิดตัวเองอย่างเดียว แล้วก็หาว่าเราไม่ฟังเค้า จะเถียงอยู่ตลอด
อ้าว ถ้าเรื่องไหนผิด ก้ว่ากันไป แต่บางที เค้าชอบเอาความคิดตัวเองมาตัดสิน
ว่าเราคิดแบบนั้น เราทำแบบนี้ เราผิดนะ ต้องยอมให้เค้าพูด
เอ่อ...ซะงั้น
รู้อยู่ว่าแกไม่มีอะไรหรอก เด๋วแกก้ดี แต่แหม๋ คนเรามันไม่ได้ปรับอารมกันได้ง่ายขนาดนั้น
ไม่รู้ทำไม ชอบหาว่าเราชอบยกตัวเองไปเท่าเค้า จะต้องเอาชนะเค้า
เออ..แล้วทำไมไม่คิดถึงบ้างล่ะ ว่าเค้าก็พยายามจะเอาชนะเราอยู่
คุยกันธรรมดา ถามเหตุผลดีๆก่อนไม่ได้ ฉันจะต้องบ่นไว้ก่อน
ถูกไม่ถูกฉันไม่รู้ แต่ฉันจะบ่น - -
วันนี้สภาพจิตใจแย่มากมาย อยากจะร้องตะโกนดังๆให้หายอึดอัด
ขอโทษที่ความคิดส่วนตัวมันทำให้เป็นการอกตัญญู แต่อยากขอแค่นิดเดียวเอง
ฟังกันบ้าง หยุดพูดแล้วฟังอะไรให้มันจบหน่อย แล้วก็อย่าฟังคนอื่นให้มากกว่าคนในครอบครัว แค่นั้นแหร่ะ
ขออภัยมายังผู้ที่แวะมาเยี่ยมเยือน
อันนี้มันเป็นแค่สันดานดิบในตัว ซึ่งไม่ได้อยากให้ใครมารับรู้มากนัก
แต่ก็เชื่อว่า หลายๆคนก็ต้องเคยประสบกับเรื่องแบบนี้ด้วยกันทั้งนั้น
ขอบคุณถ้าเข้าใจกัน
และก็ขอโทษถ้าอ่านแล้วรู้สึกไม่เห็นด้วย
-ยอมรับในสิ่งที่ผิดได้ แต่ถ้ามันไม่ใช่เรื่องที่ผิดจริงๆ จะให้ทนฟังใครต่อว่าอยู่นั่นน่ะ มันทำไม่ได้หรอก-
เบื่อ~
January 01 ปีใหม่=ปีเก่า?เห็นอากาศดีๆ เลยเอาเวลาที่ควรจะทำการบ้าน มาอัพสเปช-*-
อืม... วันนี้เอารูปตอนไปพะเยา-เชียงใหม่มาฝาก
จริงๆก็ไปมาตั้งแต่เดือนที่แล้วๆล่ะ แต่เพิ่งคิดได้ว่าเอาน่าจะเอามาอวดชาวบ้านเค้าหน่อย
เห่ะๆ ไม่มีอะไรมากหรอก เห็นดอกไม้เค้าสวยๆ ตั้งใจเอามาเสียบๆไว้ดี ก็เลยถ่ายมาให้ดูกัน
part1
วันนี้เงียบเหงามากมาย แต่ยังดี มีนู๋ฝันมาเป็นเพื่อนแชต
2วันมานี่ ไม่รู้ว่าเพื่อนๆเมาค้างจากฉลองปีใหม่หรือเปล่า หายหัวกันไปหมด
(ลีสแต่ละห้อง 0/0 แปร่ว~)
part2
ปีใหม่นี้ก็ไม่ต่างจากปีก่อนๆ เพียงแต่ปีใหม่ปีนี้มีน้ำเต้าหู้จากปากซอยเป็นเพื่อนแก้หนาว = =
part3
คิดถึงโฟล์ค ไม่ได้เห็นหน้าเห็นพุง มาหลายวัน
แต่ก็ไม่รู้ทำไม พอคิดถึงโฟล์ทีไร ก็ต้องคิดถึง"หมอแมะ"ด้วย-*-
นึกถึงตอนที่โฟล์คถามว่า "ปอนด์รู้จักหมอแมะมั๊ย?" ยังนึกขำอยู่เลย
ตอนนั้นคิดว่าหมอแมะต้องหมายถึงหมอเถื่อนแน่ๆ
หลังจากเซิรืสในกูเกิลอยู่2นาที ที่แท้คุณหมอแมะที่เรา2คนเข้าใจกัน(ไปถึงไหนก็ไม่รู้) จริงๆแล้ว
คือคุณหมอที่ตรวจโดยการจับชีพจรนั่นเอง-*- (คิดกันไปถึงไหนเนี่ย เฮ้อ~)
part4
หยุดหลายวันไม่ช่วยอะไร แต่อย่างน้อย ก็ได้สเปชโฉมหน้าใหม่มา เอ๊ะ ยังไง?
part5
จะทำมาทำไมตั้งหลายpart-*- ไปดีกว่า
ปล.คิเถิงคุณโฟล์คมากมายนะงุงิ รักนะงุงิ อยากเจอด้วย งุงิ
คิดถึงเพื่อนๆด้วย กลับมาไวๆ --- สวัสดีปีมู๋นะจ้ะทุกคน อู๊ด...ด~
|
|
|
